3 behandelingen voor feliene infectieuze peritonitis bij katten

Laten we beginnen met te stellen dat geen enkele behandeling 100% effectief is om FIP bij katten te behandelen. Of uw kat herstelt van FIP hangt sterk af van de volgende omstandigheden:

• tijdigheid van de behandeling

• volledigheid van de behandeling, inclusief de behandeling van FIP-gerelateerde complicaties

• ras

• leeftijd

• reeds bestaande aandoeningen en algehele gezondheid,

• eetpatroon

• leefomgeving

• merk van GS-441 gebruikt

• gebruikte dosering

• de wil van de kat om te leven.

Wat zeker is, is dat hoe eerder een FIP-infectie wordt gedetecteerd en behandeld, hoe groter de kans wordt op succes van de behandeling. Dit wordt ondersteund door gegevens van honderden katten die we over de hele wereld hebben behandeld. Daarom smeken we alle eigenaren om FIP bij katten te behandelen zodra de diagnose is gesteld.

GS-441524

GS-441524 is momenteel de beste beschikbare FIP-behandeling, met een aangetoonde klinische werkzaamheid van meer dan 80%. De reis van dit medicijn begon met onderzoeken van Gilead Sciences (NASDAQ: GILD) naar medicijnen die menselijke infectieuze virale ziekten kunnen behandelen, zoals ebola en SARS (ernstig acuut ademhalingssyndroom).

Een team van wetenschappers onder leiding van Dr. Niel Pedersen besloot te experimenteren met dit medicijn voor de behandeling van infectieuze peritonitis bij katten (FIP). Dit nieuwe idee leidde tot een klinische proef in de VS en een baanbrekende ontdekking die werd gepubliceerd in verschillende internationaal gerenommeerde medische onderzoekspublicaties.

We hebben voor uw gemak de gepubliceerde klinische studie van Dr. Niel Pedersen en zijn team hieronder samengevat. U kunt de volledige klinische studie lezen door hier te klikken.

Gerapporteerde waarnemingen:

1. Symptomen van neurologische betrokkenheid: terughoudend of niet meer in staat om naar een hogere ruimte te springen.

2. Symptomen van FIP:

• Uitbundig - thoracaal/abdominaal. Thoracale effusie met dyspneu vereist voorafgaande verwijdering van pleurale effusie vóór behandeling.

• Niet-effusief - ziekte gelokaliseerd in de buik (mesenteriale en ileo/cecale/kolische lymfeklieren)/borst (longen, hilaire lymfeklieren), kan evolueren naar een uitbundige vorm.

Behandelingsresultaten:

1. Koorts verdwijnt binnen 12-36 uur.

2. Dagelijkse verbetering van eetlust, activiteitsniveaus en gewichtstoename.

3. Abdominale effusie verdween na 10-14 dagen over een periode van 1-2 weken.

4. Resterende dyspnoe en thoracale effusie niet zichtbaar na 7 dagen.

5. Geelzucht verdween en hyperbilirubinemie nam af gedurende 2-4 weken.

6. De oogziekte begon binnen 24-48 uur te verdwijnen en was na 7-14 dagen niet meer zichtbaar.

7. Vergrote mesenteriale en ileo/cecale/kolische lymfeklieren namen in de loop van de behandeling langzaam af in omvang.

8. Katten omdat uiterlijk normaal na 2 weken behandeling.

Statistieken

1. 4/31 katten stierven aan ernstige ziekten/complicaties

2. 1/31 kat stierf doordat ze niet op de behandeling reageerde

3. 1/26 recidief van de kat tijdens de behandeling van 12 weken (stijging van bloedureum en serumspiegels van symmetrisch dimethylarginine (SDMA).

4. 8/26 kat terugval tussen 3-84 dagen (gemiddeld 23 dagen).

5. 2/8 katten recidief van neurologische aard (hoge koorts en ernstige posterieure ataxie en coördinatiestoornissen)

6. 6/8 met koorts, anorexia en gebrek aan activiteit.

7. 1/8 met abdominale effusie

8. 3/26 katten hebben problemen met injecties en huidreacties, onderbroken behandeling.

9. Het onderbreken van de behandelingskuur veroorzaakt terugval (3/3).

31 katten, in leeftijd variërend van 3-73 maanden, namen deel aan het onderzoek en 26 voltooiden de geplande behandeling van 12 weken of langer; de rest stierf of werd geëuthanaseerd vanwege hun ernstige ziekte.

Voor deze 26 katten was de klinische respons dramatisch: koorts verdween gewoonlijk binnen 12-36 uur, gelijktijdig met een duidelijke verbetering van de eetlust, activiteitsniveaus en gewichtstoename. Bij katten met de meer algemene effusieve of 'natte' vorm van FIP verdwenen de abdominale effusies snel, beginnend rond 10-14 dagen na aanvang van de behandeling.

Bemoedigend, en enigszins onverwacht, reageerden katten met niet-uitbundige ('droge') FIP en oudere katten ook op behandeling met GS-441524, net als katten met uitbundige FIP en jonge katten. Het veiligheidsprofiel van de GS-441524 was eveneens indrukwekkend.

24 van de 26 katten zijn nog steeds gezond, één is bezweken aan de FIP-ziekte en één aan een niet-gerelateerde hartziekte. 18 van deze katten ondergingen slechts één behandelingsronde; de overige acht kregen een terugval van de ziekte, maar deze werden met succes behandeld met een verdere (in twee gevallen een derde) behandelingsronde met een hogere dosis.

GC-376

GC-376 leek veelbelovend toen het voor het eerst op het toneel verscheen, maar bleek uiteindelijk niet ideaal op de lange termijn. In een klinische studie waren 19 van de 20 katten die met GC376 werden behandeld, uiterlijk binnen 2 weken na de eerste behandeling weer gezond. De ziekte hervalt echter 1-7 weken na de primaire behandeling. Bij een terugval reageerden 13 van deze 19 katten niet langer op de GC-376-behandeling. Ernstige neurologische aandoeningen traden op bij 8/13 katten bij wie de behandeling faalde en vijf katten hadden recidieven van abdominale laesies.

Op het moment van het schriftelijke klinische rapport waren zeven katten in remissie van de ziekte. Vijf kittens van 3,3-4,4 maanden met natte FIP werden gedurende 12 weken behandeld en waren in remissie van de ziekte na het stoppen van de behandeling en op het moment van schrijven gedurende 5-14 maanden (gemiddeld 11,2 maanden).

Een zesde kitten was 10 weken in remissie na 12 weken behandeling, kreeg een recidief en reageert op de tweede ronde van GC376. De zevende was een 6,8 jaar oude kat met alleen betrokkenheid van de mesenteriale lymfeklieren die in remissie ging na drie recidieven waarvoor steeds langere herhalingsbehandelingen nodig waren over een periode van 10 maanden.

Bijwerkingen van de behandeling waren onder meer een voorbijgaand stekend gevoel na injectie en occasionele foci van subcutane fibrose en haaruitval. Er was sprake van een vertraagde ontwikkeling en een abnormale doorbraak van blijvende tanden bij katten die werden behandeld vóór de leeftijd van 16-18 weken. U kunt hier meer lezen over de GC-376 klinische studie.

INTERFERON

Ook wel interferon-omega (FeIFN-omega) genoemd, heeft volgens de in Duitsland uitgevoerde studie en gepubliceerd in de National Library of Medicine in de Verenigde Staten geen effect op de overlevingstijd of kwaliteit van leven van katten aangetoond.

Er was geen statistisch significant verschil in de overlevingstijd van katten die werden behandeld met FeIFN-omega versus placebo of in enige andere geëvalueerde variabele (met uitzondering van het aantal lymfocyten). De katten overleefden tussen de 3 en 200 dagen (mediaan, 9 dagen). Er was slechts 1 langdurig overlevende (> 3 maanden) en de kat zat in de FeIFN-omega-groep. U kunt hier meer lezen over de Interferon-studie.

Deel het met iemand die dit zou moeten lezen.

Uitgegeven door: nl.curefip.com

Bezoek ons op FB: https://www.facebook.com/fipcure